مدیریت و پژوهش‌های دفاعی

مدیریت و پژوهش‌های دفاعی

بحران پیروزی در جنگ‌های نامتقارن تبیین شکاف میان موفقیت تاکتیکی و ناکامی راهبردی اسرائیل در غرب آسیا (2006-2026)

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان
1 دانشگاه امام حسین
2 هیات علمی دانشگاه امام حسین(ع)
چکیده
مقاله حاضر به تبیین شکاف میان موفقیت تاکتیکی و ناکامی راهبردی رژیم صهیونیستی در جنگ‌های نامتقارن غرب آسیا طی دوره ۲۰۰۶ تا ۲۰۲۶ می‌پردازد. پرسش اصلی این است که چرا رژیم صهیونیستی علی‌رغم برخورداری از برتری نظامی، اطلاعاتی و فناورانه، در تبدیل موفقیت‌های تاکتیکی به پیروزی راهبردی ناکام مانده است. فرضیه مقاله بر این اصل استوار است که برتری نظامی رژیم صهیونیستی به دلیل یادگیری تطبیقی بازیگران نامتقارن، بازتولید ظرفیت مقاومت، محدودیت‌های سیاسی و فرسایش بازدارندگی، به پیروزی راهبردی پایدار منجر نمی‌شود. چارچوب نظری بر پایه واقع‌گرایی ساختاری تدافعی با ارائه مدل «شکاف تاکتیکی ـ راهبردی» و مفهوم «بحران پیروزی» توسعه یافته است. یافته‌ها نشان می‌دهد که رژیم صهیونیستی در دوره ۲۰۲۳-۲۰۲۶ از برتری بی‌سابقه‌ای در هفت مؤلفه کلیدی (پدافند هوایی چندلایه، پهپادهای خودران، هوش مصنوعی، جنگ سایبری، برتری فضایی، اکوسیستم نوآوری و حمایت آمریکا) برخوردار بوده، اما شش عامل ساختاری و راهبردی شامل تقدم نهاد نظامی بر سیاست‌گذاری، ناکارآمدی نظارت مدنی، رشد افراط‌گری راست‌گرا، نبود چارچوب راهبردی روشن، شکاف میان تصویر نظامی و واقعیت راهبردی، و محدودیت‌های جمعیتی مانع تبدیل این موفقیت‌ها به دستاوردهای راهبردی شده‌اند. یادگیری تطبیقی مقاومت از طریق ساختار فرماندهی غیرمتمرکز، دکترین «دفاع موزاییکی» و بازتعریف پیروزی به بقا و تحمیل هزینه، بازدارندگی رژیم صهیونیستی را فرسایش داده است. مقاله با ارائه مدل «شکاف تاکتیکی - راهبردی»، نشان می‌دهد برتری نظامی رژیم صهیونیستی در جنگ‌های نامتقارن (۲۰۲۶-۲۰۰۶) به دلیل یادگیری تطبیقی مقاومت، بازتولید ظرفیت، محدودیت‌های ساختاری و فرسایش بازدارندگی، به پیروزی راهبردی نمی‌انجامد و نظریه‌های کلاسیک قدرت نیازمند بازتعریف هستند.
کلیدواژه‌ها
موضوعات

عنوان مقاله English

The Crisis of Victory in Asymmetric Wars: Explaining the Gap between Israel's Tactical Success and Strategic Failure in West Asia (2006–2026)

نویسندگان English

Mohammed Jalali Far 1
Behzad Ghasemi 2
1 Imam Hossein University
2 Imam Hussein University Faculty
چکیده English

This article examines the gap between tactical success and strategic failure of the Israeli regime in asymmetric wars in West Asia from 2006 to 2026. The central question is why Israel, despite its military, intelligence, and technological superiority, has consistently failed to translate tactical achievements into strategic victory. The hypothesis posits that Israel's military superiority does not lead to sustainable strategic gains due to four interrelated factors: the adaptive learning of asymmetric adversaries, the regeneration of resistance capacity, domestic political constraints, and the progressive erosion of deterrence. The theoretical framework is grounded in defensive structural realism and introduces two analytical innovations—the "tactical‑strategic gap" model and the concept of the "crisis of victory."

Findings reveal that during 2023–2026, Israel achieved unprecedented superiority in seven domains—layered air defense, autonomous drones, artificial intelligence, cyber warfare, space dominance, an innovation ecosystem, and U.S. support. However, six structural factors prevented these assets from yielding strategic outcomes: military primacy over policymaking, weak civilian oversight, rising right‑wing extremism, the absence of a coherent strategic framework, a widening gap between military image and strategic reality, and demographic constraints. Concurrently, the resistance's adaptive learning—through decentralized command, a "mosaic defense" doctrine, and redefining victory as survival and cost imposition—has steadily eroded Israeli deterrence. By advancing the "tactical‑strategic gap" model, this article demonstrates that Israel's military superiority in asymmetric warfare fails to produce strategic victory, underscoring the need to reconceptualize classical theories of power.

کلیدواژه‌ها English

Asymmetric War
Deterrence. Tactical Success
Strategic Failure

مقالات آماده انتشار، پذیرفته شده
انتشار آنلاین از 14 مهر 1405

  • تاریخ دریافت 11 تیر 1405
  • تاریخ بازنگری 24 مرداد 1405
  • تاریخ پذیرش 14 شهریور 1405